Przejdź do treści
balkon
PoezjaMaciej Borowiak
POEZJA

balkon

Opublikowano w: Nr 01•2026 [16]

po prostu

nie ma tańca prócz tego, który właśnie tańczysz

jeśli pytasz o taniec

po prostu

są ludzie, którzy nie wiedzą jak tańczyć
ale ich to nie wkurwia

inni po prostu nie wiedzą jak tańczyć

jakoś się poruszają
ale ciało się szarpie

nie ma tańca prócz tego
który właśnie tańczysz

ulotny jak dym tytoniowy, ten ruch
mówi: rozkosz jest tylko teraz

wybucha na suchym gardle, radość
jest tylko teraz, jest tylko teraz

jeśli pytasz o taniec, to taki, w którym ciało rwie się
w przeciwnym do głowy kierunku

jeżeli prosisz do tańca, to musisz zanurzyć się we krwi
i krążyć we wspólnym obiegu

jeżeli pytasz o koniec, to wtedy, gdy oko porusza
porusza się szybciej niż serce

a jeśli spytasz o światło, to powiem
w kosmosie jest raczej czarno
i nad i pod ciemność, nasza
gwiazda wiecznie mami blaskiem
jak ekran, przy którym da się usnąć

czy stąd się bierze twoja gwałtowność?

robi się ciasno na sali
umiesz już tańczyć w ciemnościach?

to ty jesteś królową samców alfa
palisz papierosy jak dorośli
to ty jesteś król
tłumaczysz, jak zakładać łańcuch dziesięcioma palcami
o tej samej godzinie są wszystkie dzieci
tam, gdzie fermentują mirabelki

cóż mamy robić?
żeby nie słuchać narzekania matek
stoimy przy kościele, w czasie mszy
słyszymy, jak tłum cichutko powtarza
„nie jestem godzien abyś przyszedł do mnie”

maślana jest historia w naszym czasie, tak
uprasowana, że nikt nie myśli o chlebie
mamy czasem napchane kieszenie
wspaniałe możliwości schodzą nam z drogi z podkulonym ogonem

cóż mamy robić?
wchodzimy pod maski
żeby podgryzać kable, słodkie przewody
chcemy niebieskich iskierek, które biegają po ciele

A