Pole bitwy: rozpoznanie
Zaskoczyłem ich. Cały szlaban ludzi siedział frontem
do betonowej ściany, gdy opróżniałem wiadro
z różowego płynu – byli bezradni.
Stąpali po karmazynowych ściegach,jakby im opalono środek lewej dłoniw rytualnej soczewce, bez dostępu światła,
→Tiefewasser, samowyzwalacz 2011
Patrzą prosto w szkło – dziewczynka, kobieta i mężczyzna.
Jest jeszcze butelka z listem do bóg wie kogo. Teraz
trzymają ją wszyscy razem, chowa się w niej chłopiec,
synek, braciszek, mniejszy od najmniejszego ziarenka
piasku, bo jeszcze w ogóle go nie ma, chociaż przecież
powiedzieli, zapisali, że tak. Butelka rzucona w morzenie będzie chciała odpłynąć. Niesiona przybojem wrócitrzy razy, wreszcie obciążona piaskiem zatoniena płytkiej wodzie. Zupełnie tak, jakby ktoś chciałpowiedzieć coś ważnego w ostatniej chwili.
