Przejdź do treści
Godziny
PoezjaJulian Kazberuk
POEZJA

Godziny

Opublikowano w: Nr 01•2026 [16]

Wybiła godzina Tygrysa

1.
Wpadłem w ilość, a w niej, jak w blistrze,
odbijają się głowonogi.
Młody królu pozwów o wycieki danych,
stań się na chwilę krzesłem
w konwersacji,
zaśnij sobie sekundą
zapatrzoną w łunę.

2.
Przed wejściem w czas
wypadałoby, żebyśmy z ziomkiem zakopali
nużące Ja w głębokim dole.
Niech ten strumień obok nadrabia nasze dźwięki
z trzech i pół miesiąca przerwy od spotkania.
Idziemy teraz rwać piołun i uciąć wrażenie,
że zostawiłem we śnie klucze do samochodu
ale pozwólmy im osiąść w pejzażu.

Wybiła godzina Królika

(I)
Niosę w sobie ostrość 48 megapikseli,
a sam spadam w dioptriach. Nie widzę już,
że podtrzymuje mnie wspólna historia,
która ma zasilacz gdzieś w odwiedzonym miejscu.
Mam za to szerokie, dziecięce wspomnienie:
ojca i dźwięków jego dłut żłobiących w korach,
dryf brzozowych czółen po strumieniach.
I mróz czekania, wyglądania po polach:
wiosny strachów.

(II)
Chciałem być chłopcem o marzeniu
złożonym z samych brzegów,
takich równo zagniecionych
projektów samolotów z papieru,
a zostałem myślą o papeterii, izolacji
czy tęsknotą za gilzą?
Śmieszne czy straszne?

Wybiła godzina Bawoła

1.
Idę na kawę z architektką dworców zoo,
przy czym zwykle były to grupy białych kołnierzy.
Kiedyś moczyłem nogi z takim jednym
w rzece Białce. Mówił, że nie opłaca się
ten cały demontaż nieba:
– Wybrałbym nowy brezent, płytki,
no wiesz, na krzyżyki, żeby zrównać
dziury po narracji.

2.
Na przystankach czekają – na to
aż ktoś przerwie krąg albo
na przeistoczenie w pasażerów
tego roziskrzonego od–do.
Dopóki typ z tego samego dworca
nie zrzyga się i nie przerwie połykania ogona.
A kierowca wstanie i zacznie klaskać
wraz z wtórem pasażerów.

A