3 wiersze
kuń
mateuszowi
1.
naprawdę to zrobiłeś, wydycham powietrze.
podziwiam ruch, patrzę na wiatr.
śnieg wykręca małe tornada.
taki obraz koi rybki w głowie.
to były nasze rybki,
pływały tylko po to, żeby jakoś wypełnić czas.
nasze, powtarzam i na chwilę rozprasza mnie fioletowy kontur renifera.
kuń, upierałby się andrzej.
tego też się nie dowiesz.
2.
mija mnie kobieta i pyta czy wszystko w porządku.
zasypana śniegiem już jestem na tej ławce.
buty odchodzą,
makaron odchodzi,
migają lampki,
otworzyłeś drzwi i zostawiłeś otwarte.
wszyscy twoi, siedzimy w przeciągu.
3.
nie mogę odpędzić od siebie myśli,
że źle to wszystko przygotowałeś.
budzę się w nocy i huśtamy się razem.
ksiądz był przekonany że dusza chciała do boga,
myślę jednak, że do mamy.
4.
myślę o samobójstwie, powiedziałeś kiedyś
jakbyś rozważał nowy kierunek studiów.
potem mówiłeś, że kamila, granie jest super
i śmiałeś się z mojej córki.
byłam trochę zła, ale śmiałam się z tobą,
chuj się znasz, cementowałam naszą relację.
you did really care for music, didn’t you?
5.
wszyscy jesteśmy na zdjęciu.
jest i dziura po tobie.
waleń albo dom.
maja mogłaby wyciąć ją bezpiecznymi nożyczkami,
są zawsze zepsute, więc wyszarpałaby szczegóły.
pod nią dłoń, dywan,
cmentarz w mińsku.
ciągle późne lato
nagrywam, że jestem w żałobie.
pracuję zdalnie i czasami nie wiem
czy cieniem jestem ja czy ulica.
andrzej pokazuje paluszkiem przejeżdżającą śmieciarkę.
andrzej widzi przejeżdżającą śmieciarkę.
po mieszkaniu, nagrywam, chodzę w skarpetkach nawet w upał.
andrzej widzi przejeżdżającą śmieciarkę.
zaczynam być o nią zazdrosna.
ciągle późne lato II
dawno się nie widziałyśmy.
a teraz stoimy i patrzymy na suszę hydrologiczną.
mówię, co wiem, a ona się zgadza.
dookoła ciepły wiatr i poruszone drzewa.
najgorsze jest to, że czuję się tu mała, nagrywam potem marcie.
stoimy i patrzymy na suszę hydrologiczną, odpowiadam,
kiedy się pyta co robimy.
dawno się nie widziałyśmy.
wysuszone te drzewa, poprawiam się na nagraniu.