Przejdź do treści
Moja kamikaze
ProzaOliwia Borowiec
PROZA

Moja kamikaze

Opublikowano w: Nr 01•2026 [16]

Nie potrafię się obronić. Całują mnie, obłapiają, przyciskają kości do moich. Twarze dziwne i znajome rozciągają się w identycznych uśmiechach. Białe zęby wypełniają ich usta, wargi zastygają pod warstwami szminki. Witam się ze wszystkimi. Sąsiad potrząsa błyszczącą torbą na prezent. Kuzynka, której od dawna nie widziałam, pokazuje mi swoje nowe dziecko.

Poruszamy się do przodu w słońcu i waniliowych oparach. Na chwilę tracę z oczu swoją rękę, potem nogę. Przejmuję zapach czyichś perfum. Odwracam twarz od tłumu, próbuję złapać oddech. Ogród drży w rytmie owadzich wołań. Miękkie skrzydła i ostrzegawcze barwy odznaczają się na tle zieleni. Skupiam się na pytaniach od dawnej znajomej, chociaż jej imię pozostaje nieuchwytne. Tak, dziękuję, jest wspaniale. Nie poznaję własnego głosu.

Strach podpowiada mi, że już nigdy nie posmakuję niczego poza słodyczą. Ciekawe, jakie to uczucie połknąć osę. Szczypię się w gardło. Nie wiem, czy jestem uczulona. Możliwe, że udusiłabym się, zanim ktokolwiek zdołałby mi pomóc, albo cudownie uszła z życiem. Niewiedza wydaje się wielką obietnicą. Mogę ją czymś zapełnić.

Rozlega się wyczekiwane wołanie. Odklejam plecy od innego rozgrzanego ciała i prowadzę nas na patio. To najważniejsze wydarzenie całego roku: moja siostra obchodzi dwudzieste dziewiąte urodziny. Nie lubi swojego imienia, więc mówimy na nią Ryza. Jest moją inspiracją. Już jako nastolatka została gwiazdą filmową. Teraz stoi z rozłożonymi rękami przed stołem uginającym się od słodyczy i kolorowych napojów.

– Przyszliście – mówi, uśmiechając się promiennie. – To wszystko dla was.

Osy krążą dookoła jej głowy. Rozpoznają w niej jakąś słodycz, której brakuje innym. Królowa w swojej żółto-czarnej koronie wita wszystkich po kolei, głaska nas po policzkach, całuje w czubki nosów. Śpiewamy dla niej, a ona udaje, że tego nie lubi. Gdy zdmuchuje świeczki, kradnę jej życzenie.

Pomagam pokroić ugaszony tort. Białe ciasto rozpada się w miękkie, tęczowe paski. Wygląda jak dekoracja ukradziona z planu filmowego. Nad kawałkami, które dostajemy, unosi się brokatowy pyłek. Wdycham go i w jednej chwili widzę siebie z zewnątrz, otoczoną przez inne świetliste ciała, w samym środku imprezy gwiazdy wielkiego ekranu. Ryza dopięła każdy szczegół. Goście poruszają się ze zwinnością statystów. Nakładają owoce na talerzyki, dłubią łyżeczkami w kremie i odganiają wygłodniałe osy. Przyjęcie iskrzy niespokojną energią. Złote płomyki lądują na skórze i podpowiadają, co robić, gdzie się ustawić. Strzepuję je z rąk. Wracam na swoje miejsce, do znajomych myśli, prywatnego spojrzenia, i zjadam pierwszą chmurkę bitej śmietany. Smakuje dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam.

Oglądam wszystkie występy Ryzy, nawet najmniejsze role w niskobudżetowych produkcjach. Dla niej jestem gotowa się poświęcić. Gra postaci przebiegłe i sprytne, z fantazją i tajemnicami. Wygląda dobrze w każdym kostiumie. Jej dłoń z dwoma palcami, w moich oczach wyraźna jak gwiazda polarna, pozostaje prawie niezauważalna. Poza tym nienawidzę filmów. Opieram się, kiedy znajomi próbują wyciągać mnie do kina. Jeśli już się zgodzę, zmuszona jestem spędzać czas z bohaterami skazanymi na sukces. Brawurowo skaczą po pociągach, uciekają z tonących statków i dostają kule w pierś tylko po to, by w wielkim stylu powrócić w następnej części. Nieważne, że wszystko jest udawane. Nie mogę znieść losu narzuconemu komuś z góry. Na powtórnych seansach filmów Ryzy zbliżam usta do ekranu i przemawiam do jej postaci. Podpowiadam im, że powinny zrobić coś innego, niż nakazuje scenariusz. Nigdy mnie nie słuchają. Muszę się powstrzymywać, żeby nie rozdrapać pikseli na ekranie.

Z nas dwóch to Ryza ma szczęście. Jedna chwila odwagi potrafi okazać się cenniejsza od lat ciężkiej pracy. Przyglądam się, jak rozmawia z kimś pod wpływem jej uroku. Palcem wskazującym i kciukiem wystukuje na stole pospieszną melodię. Jasne włoski na jej ramieniu poruszają się, podświetlone dziwnym blaskiem. Takie światło należy tylko do odważnych. Teraz przyszedł czas na mnie. Piję sok pomarańczowy i zwilżam nim usta.

Przyleć, wołam osę w myślach, mam nektar, którego tak pragniesz. Kiedy się zbliży, będę gotowa.

– Co robisz? – pyta mnie Ryza.

– Siedzę.

– Ale czemu tak oddychasz?

– Tylko ziewałam.

– Chyba nie jest ci za gorąco? Jesteś czerwona na twarzy.

Zamykam usta i staram się przybrać swobodną minę. Ryza odwraca się ode mnie, zainteresowana rozmową z drugiego końca stołu. Osy latają blisko niej, a ona nie zwraca na nie uwagi. Jej obojętność wzmaga moją desperację. Patrzy na nas wszystkich z góry, chociaż nikt jej za to nie nienawidzi. Zazdroszczę każdemu, kto instynktownie rozumie taki porządek. Rozbijam zebraną przy stole masę statystów na pojedynczych ludzi: piękną kobietę o jasnych włosach, starszego mężczyznę, dziecko w słomkowym kapeluszu. Nie mogę wejść do ich głów, choćbym nie wiem jak się starała.

Siedzę tuż obok, ale czuję się wykluczona, jakbym stała pod domem, z którego środka leci piękna muzyka. Drzwi są dla mnie zamknięte. Przez okno widzę pełny salon, koszule i suknie poplamione szampanem, stopy spuchnięte od tańca. Boję się odejść i szukać dalej, bo nie zniosłabym spotkania innych ludzi, których także nie rozumiem. Może przygotowują teraz obiady i dodają do nich ulubionych przypraw. Kłócą się z małżonkami, bez lęku wsiadają na diabelski młyn, wspinają się na górskie szczyty. Inaczej znoszą ból w stawach, mają ulubione programy w telewizji. Nawet słońce na skórze innego człowieka musi smakować inaczej.

Gdzieś chowają się doświadczenia, które są dla mnie zupełnie obce. Ciąża. Kleptomania. Przeżycie katastrofy lotniczej. Jak czuje się kot, kiedy drapie się go za uchem? A bramkarz, który broni ostatniego karnego i zapewnia drużynie wygraną? Widzę tylko swoje odbicie w lustrze, pospolite i okrutnie mi przeznaczone. Próbuję uciec od siebie, wyrywam się, ale słyszę tylko znajome bicie serca. Wstyd mi przed samą sobą. Chowamswoje braki w głębokich ciemnościach. Szukam wyjścia po omacku.

Rozwiązaniem musi być podążanie śladami Ryzy. Z dreszczem wracam do jedynej wartościowej historii, jaką w sobie noszę. Opowiadam ją każdej nowo poznanej osobie, bez wstydu, że nie jestem bohaterką najciekawszego zdarzenia mojego życia. Miałyśmy wtedy po dziewięć i jedenaście lat. Ryza trenowała grę na pianinie, chociaż tego nie znosiła. Rodzice płacili za najlepszego nauczyciela i wmawiali jej, że ma niepowtarzalny talent. Uczęszczała na lekcje, a później pisała o swoich żalach w dzienniku, który trzymała pod łóżkiem.

Uważałam ją za dzielną starszą siostrę. Miała w sobie na tyle pokory, żeby udźwignąć fałszywe marzenia. Zajmowała się mną i pilnowała, żebym dobrze radziła sobie w szkole. Wstawała wcześnie i robiła nam kanapki na śniadanie. Któregoś ranka stała nad deską do krojenia i zamiast plasterka ogórka odkroiła sobie trzy palce. Po sekundzie zdziwienia zawyła jak syrena alarmowa. Rodzice przybiegli i też zaczęli krzyczeć. Uciskali jej dłoń, biegali po domu, w końcu wsadzili nas do samochodu i ruszyli do szpitala. W popłochu Ryza złapała moje spojrzenie. We łzach dostrzegłam błysk nadziei.

Przesiedzieliśmy kilka godzin na ostrym dyżurze. Rodzice zapomnieli, że byłam tego dnia umówiona na wyrywanie zębów. Kiedy przypomniałam sobie o zaplanowanej wizycie, mama zapierała się, że nie pójdzie ze mną w takim stanie. Jej ubrania pobrudziły się czerwienią, krew zaschła we włosach. Pojechałam z tatą do pobliskiego gabinetu i wyszłam z niego pozbawiona mlecznych trójek. Nie narzekałam. To Ryza miała już nigdy nie zostać pianistką. Palców nie dało się odratować. Wróciła do domu z zabandażowaną dłonią i najjaśniejszym uśmiechem, jaki przyszło mi w życiu zobaczyć. Naklejka dzielnej pacjentki od dentysty nie mogła mu dorównać.

Od tamtego momentu kazała, żeby mówić na nią Ryza. Skoro odcięła sobie palce, była już dorosła i mogła decydować o ważnych sprawach. Zaczęła ubierać się w sukienki i pantofle, malować usta i prostować włosy. Najlepiej czuła się przed obiektywem. Nawet gdy pozowała swobodnie, zawsze prostowała kciuka i palec wskazujący. Okaleczona dłoń wyglądała jak rewolwer. Jeśli opowiadam tę historię nowym znajomym, tutaj się zatrzymuję. Nie wspominam, że próbowałam ją naśladować, ale nigdy nie wychodziło mi to wiarygodnie. Ona w każdej chwili była gotowa do wystrzału, a ja się nie zmieniłam. Zostałam wykluczona z wielkiej tajemnicy.

Muszę wierzyć, że nie wszystko stracone, że spotkam na świecie coś, co będzie chciało zbudować ze mną nasz sekret. Nie mogę zaufać człowiekowi, brakuje mi też odwagi, żeby rozlać własną krew. Osy, prowadzone swoją chciwością, wydają się idealnymi partnerkami. Zanim któraś z nich wykona swój lot śmierci, najpierw to ja muszę się poświęcić. Opycham się ciastem. Czekolada rozmazuje się na brodzie, bita śmietana przykleja się do czubka nosa.

Mdli mnie od natłoku pomysłów. Może przesadzam i tylko kopię dziurę w całym. Do biegu dołączają rozpalone nerwy. Czuję, że mogłabym pogodzić się z banałem, w jakim dotychczas żyłam. To część, która dopiero nadejdzie, dusi mnie i przytłacza. Wyraźnie widzę niedaleką przyszłość. Zjadam dwa kawałki ciasta i popijam je sokiem. Wieczorem Ryza proponuje mi piwo. Śpię u niej na kanapie albo wracam do domu z resztkami jedzenia w torbie. Wyglądam tak samo, ale w głowię niosę marzenia o innym życiu: wolałabym pływać w czarnych głębinach, odkrywać podwodne jaskinie. Wizje przygód giną między jednym oddechem a drugim. Następnego dnia wstaję i jestem tym samym człowiekiem. Wpadam pod koła życia, które zmierza w moim kierunku.

Z rozmyśleń wyrywa mnie głos Ryzy. Wstała, żeby wygłosić uroczystą przemowę.

– Stoję przed wami jako dorosła kobieta i spełniona aktorka, ale tuż za mną podąża mała dziewczynka. Dziś wiele jej zawdzięczam, chociaż pamiętam ją jak przez mgłę. Była świetną pianistką. Szczerze myślała, że kiedyś będzie wielka. Wiem, że popchnęła mnie do przodu i zaprowadziła tutaj dzięki swojej wytrwałości. Po wypadku myślałam, że się nie pozbieram. Dzięki wsparciu najbliższych udało mi się ułożyć sobie w głowie to, że moje życie już nigdy nie będzie takie samo – mówi, a ja nie mogę uwierzyć w to, co słyszę. – Jak się okazuje, tyle bólu i krwi nie poszło na marne. Nawet gdybym mogła cofnąć się w czasie, nie zmieniłabym swojej drogi na żadną inną. Los podrzuca nam przeróżne okazje, nawet wtedy, gdy wydaje się, że nasze marzenia dobiegły końca.

Przerywam jej, stukając łyżeczką w szklankę.

– Twoim przeznaczeniem było zostać pianistką – mówię ostro. – Teraz żyjesz życiem, które sama sobie wybrałaś. Tylko ono jest prawdziwe.

Ryza patrzy na mnie z pobłażliwą miłością.

– Tak, masz rację. Nie ma co użalać się nad dawnymi stratami. Jestem wdzięczna za sukces, który osiągnęłam wbrew wszystkim trudnościom. Mam nadzieję, że młodsza Ryza, wtedy jeszcze Magdalenka, byłaby ze mnie dumna – kwituje i wznosi kieliszek ze złotym płynem.

A więc mnie zdradziła. Nie interesuje ją historia, w której odwróciła przeznaczenie. Woli zrządzenie losu od własnej odwagi. Siostry nie mogą się nie zgadzać w tak ważnych kwestiach. Mam ochotę złapać nóż i odciąć jej pozostałe palce, tak, jak ona kiedyś kroiła ogórka, ale znam ją zbyt dobrze, żeby się na to zdecydować. Nie doceniłaby takiego gestu.

Skupiam się na splotach cierniowych z os, które krążą przy stole. Na pewno istnieje ilość życzeń, jaką można wymierzyć w świat, zanim w końcu coś odpowie. Czuję, że jestem blisko. Całe życie marzyłam w ukryciu. Myślałam, że w ten sposób uda mi się ochronić to, co kocham. Zamiast tego skończyłam przed komputerem w ciasnym biurze. Każdego ranka wkładam schludne ubrania i idę na własny pogrzeb. Żeby ukoić tę stratę, wszyscy są mili do omdlenia. Na urodziny dostaję sukulenty i woskowe figurki aniołków. Fryzjerzy pytają, czy woda, którą myją mi włosy, nie jest za gorąca. Sąsiedzi odbierają moje paczki z kolejnymi poradnikami medytacji. Z pomiędzy stron wystaje kartka: „Od Ryzy”. Widzę siebie wzrokiem innych,to słabe, pospolite stworzenie. Uważają, że potrzebuję, żeby ktoś mną pokierował.

Ryza też jest zagubiona. Zmieniła się z wiekiem. Wybrała taką wersję swojej historii, która bardziej odpowiada publiczności. Już nie musi się wysilać i brać odpowiedzialności za własną brawurę. Widzę, jak schodzi ze sceny i siada wśród anonimowego tłumu na sali kinowej. Razem z resztą publiczności roni gorące łzy nad zgubionymi i potępionymi. Zazdroszczą pisanym sobie kochankom, jakby nie rozumieli, że nie ma nic straszniejszego niż przeznaczenie.

Przejrzałam ich wszystkich. Ukrywają się za pozorami zdrowego rozsądku, dają upust emocjom, ale tak naprawdę wyznają histerię. Oddalam się od źródła szaleństwa, uciekam, ale nie przybliżam się do swojego celu. Nadal pozostaję tą samą osobą – nieużądloną, nieświadomą, równie dobrze mogłabym być martwa.

Czuję, że kawałek tortu Ryzy przyniesie mi szczęście. Przekładam go na swój talerz, nabijam na widelec, maluję usta kremem i słodką mandarynką. Przyswajam ich smak i wiem, że już nigdy go nie zapomnę. Ryza porzuciła siebie, ale ta wersja mnie, która tu siedzi, poprowadzi mnie przez resztę życia. Chcę poznać świat na nowo. Mam w sobie tyle wspomnień i brudu, których sama nie wybrałam. Pozbywam się starych śmieci. Raz chcę zadecydować o tym, co do siebie dopuszczę.

Po drugiej stronie czeka na mnie więcej, niż tylko nowe imię. Filmy i książki nie mogą ofiarować mi takiej wiedzy. Będę śpiewać nowym głosem. Już nigdy za nic nie przeproszę. Poznam każdy smak, wypełnię się kolorami, usłyszę, jak drżenie skrzydeł zbliża się do moich ust. Tym razem sobie tego nie wyobrażam. Słyszę ją. Prędkość, z jaką nadciąga, zdradza, że jest zdecydowana na mnie. Odpowiadam jej tym samym.

W jednej chwili jest piękniejsza, niż będzie mi dane.

Chłodny pocisk nie napotyka żadnych przeszkód, obija się tylko o język i sunie dalej, wpada do gardła i tam zawisa jak na szubienicy. Próbuje poderwać skrzydła do walki. Szarpie się, podskakuje, jej spazmy łaskoczą miękkie wnętrze. Zatyka mnie jak korek. Walczę z odruchem, żeby odkaszlnąć. Nie mogę pozwolić jej odejść. Zaciskam zęby. Ryza spogląda na mnie z niepokojem w oczach, tak, jakbym właśnie po prostu połknęła osę. Nie oczekuję od niej zrozumienia. Skupiam się na bólu, naciskam na niego i rozszerzam poza granice mojego ciała. Barwy ogrodu nabierają intensywności, czarne plamki tańczą na tle gorącej bieli nieba. Żywopłot wściekle pulsuje. Twarze przy stole pęcznieją jak balony.

Odnóża drapią mnie ze słabnącym zapałem. Wiem, kiedy nadchodzi jej ostatnia chwila. Mści się za to, co jej zrobiłam. Jad nawleka mnie swoją nicią, rozlewa się kwasem po czerniejących myślach. Wciska mnie z powrotem tam, skąd chciałam uciec. Chwytają się mnie wygasłe światła, dźwięki i zapachy wplecione w historię ogrodu: zdmuchnięte świeczki, słodkie, elektryczne alkohole, ogniska i pocałunki, ciężar pradawnej ziemi. Ludzie, którzy odeszli. Osy, dawno wymarłe.

Wypluwam ją na talerzyk do ciasta.

Znowu mogę oddychać. Wdziera się we mnie więcej, niż mogę znieść. Wracają stare wspomnienia, świadomość przepastnej historii. Chcę być pusta. Unicestwiona. Wielki plan się rozpada. Zaciekawione spojrzenia odwracają się, uspokojone moim płytkim oddechem. Gardło pulsuje, wzburzone i gorące, ale staram się z tym nie zdradzić. Nie mam alergii. Nie umieram. To tylko ból, banalny i nieznaczący.Zostaję z martwą osą, dowodem mojej chciwości. Zginęła za obietnicę słodyczy.

Jestem dziedziczką wielkiej chciwości, córką ludzi samolubnych i okrutnych. Otacza mnie wspólnota, zaprasza, żebym weszła w ich szeregi. Gdybym wróciła pod dom, którego drzwi były dla mnie zamknięte, zostałabym wpuszczona do środka. Teraz rozumiem, że nie spodobałoby mi się w środku. Nie chcę być wśród szczęśliwego tańca i beztroskich uśmiechów. Muszę to zrobić po swojemu.

Podnoszę jej sczerniałe, lepkie ciało. Jest zbyt delikatne, narażone na chciwe spojrzenia. Wyobrażam sobie, że Ryza będzie chciała je zatrzymać dla siebie. Truchło stanie się dowodem mojej niezachwianej odwagi, a z czasem opowieść zostanie przeinaczona. Muszę ochronić osę przed takim losem. Zbliżam ją do ust. Naprawię swoją winę tym, że potrafię kochać bardziej niż ktokolwiek inny.

Odrzucam poczucie winy, pradawne i namacalne. Nie jestem nim zaskoczona. Przecież kiedyś wysłaliśmy psa w kosmos. Wyobrażam go sobie, otulonego gwiazdami. Bezpiecznie dryfuje w ciemności, podczas gdy na dole ziemia płonie, a osa dzieli ze mną nasz sekret. Odprowadzam ją do domu.

A